IMG

Sinds ik het boek gelezen heb, vlak voor Henk zijn overlijden in november 2013, was de gedachte daar. Soms dichtbij, altijd op de achtergrond …… HET boek ……… hoe geef ik het uit?


De laatste 9 maanden (toeval?) waren intensief, maanden waarin ik heb toegeleefd naar het uitgeven van
het boek. En toen was 31 maart het moment daar: de boekpresentatie! Een moment van intense ontlading. Gevolgd door een roes van reacties en positief commentaar. Dat doet goed, maar maakt tegelijk verdrietig omdat Henk het niet zelf hoort. 

En nu ……. vreemd ….. de presentatie is voorbij ……. het boek staat op vele boekenplanken …… Henk zijn wens is in vervulling: doel bereikt, missie geslaagd …… klaar …… zou je denken (althans dat dacht ik zo ongeveer).

Echter………. Het uitgeven van een boek is als het planten van een zaadje van een boom. Daarna begint het pas: je geeft water en voedingsstoffen, verpot het, verplaatst het stekje naar de tuin, nog meer voeding, mest, je snoeit het en uiteindelijk wordt het een boom.

Vertaald naar het boek: je geeft het uit en dan moet je het laten groeien, de bal aan het rollen krijgen om het boek beter te laten verkopen. Je breidt je netwerk uit, benadert mensen, bedenkt nieuwe promotie-wegen en maakt grootse plannen.

Ik realiseer me steeds meer wat ik de afgelopen jaren en vooral maanden hebt meegemaakt. Uit de wereld van de fysiotherapie ben ik in de – voor mij compleet nieuwe – wereld van uitgeven beland en geef daarmee een nieuwe draai aan mijn leven. Ik ben in Henk zijn – veel te grote – schoenen gaan staan en groei er geleidelijk in.

Het voelt als een sneltrein…. die blijft doordenderen……… ik zie nog geen eindstation ….. en toch kan en wil ik niet voortijds uitstappen. Tegelijk brengt het soms onzekerheid en twijfel mee: is dit wel wat ik wil ……..ben ik op de goede weg…… wil ik niet te snel, te veel, te ver ………… Ik groei, maar wil mezelf niet verliezen in dit proces, een proces dat mij heeft geïnspireerd maar op sommige momenten ook verdrietig heeft gemaakt.

20 april was onze trouwdag, een prachtige zonnige dag, die ik samen met Roos – onze trots en de getuigenis van onze liefde en verbintenis – heb herdacht. We zouden 15 jaar getrouwd zijn geweest. Een trouwdag is voor mij een speciale dag waarbij je terugkijkt op je huwelijk, hoe je samen bent, elkaar versterkt en bijstaat.

Deze keer bedacht ik hoe Henk, 2,5 jaar na zijn overlijden, door zijn boek onsterfelijk is geworden. Hij liet mij het boek na in de overtuiging dat ik er goed voor zou zorgen. Maar wat had ik graag gezien dat hij erbij kon zijn, dat hij hoorde en meemaakte hoe ik zijn steun nodig heb in dit proces, dat hij mij kon helpen met het nemen van bepaalde beslissingen. Kon hij maar horen hoe mensen over zijn boek praten, meebeleven hoe de lezers de feiten en fictie interpreteren en invullen, kon hij die landelijke bekendheid maar horen en zien. En vooral: met mensen in gesprek gaan over het boek, antwoorden of toelichting geven (of niet) en discussies aangaan.

Dat zijn momenten dat ik me alleen voel en dat het besef dat Henk echt niet meer terug komt daar is. Wat ik dan doe vraag je je af? ………… Dan val ik terug op de mensen die Henk goed kenden en die mij ondersteunen, of ik graaf in mijn herinnering en komen de antwoorden soms als ‘vanzelf’.

Zit ik in de goede trein? Ik hoop het …… ga daar vanuit …. en ……ik ben benieuwd naar waar hij me brengt.

Deel deze postShare on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedIn