chris-2Het vorige blog bracht veel herinneringen terug en was emotioneel om te schrijven. Waar was ik gebleven? Ik  beloofde te gaan schrijven over de ‘Avonturen van een uitgever’ …maar eigenlijk ben ik daar nog niet, dat bewaar ik voor de volgende keer… eerst mijn veranderende leven en hoe het boek daarin rondspookt.

 

 

IMG_0018Na Henk zijn overlijden had ik dus zijn manuscript in handen. Een  prachtig verhaal waarin de hoofdrollen zijn weggelegd voor 2  grote mannen, vrienden voor het leven, verschillend qua karakter, de een type ruwe bolster, blanke pit. Daarin een flinke dosis feiten……veel humor……..en met het manuscript had ik meteen – hoe bijzonder – een leidraad voor Henk zijn afscheid.

Eerst ook maar eens aan dochterlief ‘Slapen op je tenen’ laten lezen tijdens de reis naar Sri Lanka die we 1 maand na Henk zijn overlijden maakten. Hoe lees je het boek van je vader of man als er zoveel feiten in voorkomen…….. Bizar hoe herkenbaar, maar ook vervreemdend omdat het natuurlijk niet alleen feit is, maar ook fictie.

Henk heeft het me relatief gemakkelijk gemaakt verder te gaan. Door zijn optimisme en overduidelijke levenslust voelde ik dat ik niet teveel moest kniezen, daarmee zou ik hem voor mijn gevoel onrecht aandoen. …. oppakken van de draad, vooruit kijken en het leven blijven eren…  Natuurlijk was dat niet altijd gemakkelijk.

Zijn overlijden heeft mijn kijk op het leven veranderd. Zekerheden……..hoe zeker zijn die? En wat geeft je dat? Is dat een verrijking of een beperking? Of kun je eens in het diepe springen en kijken wat je dat brengt?

Tijdens een grote reorganisatie bij het Slotervaartziekenhuis waar ik als fysiotherapeut werkte heb ik na ruim 30 jaar de kans gegrepen om een switch te maken: de fysiotherapie uit, de wereld in en het avontuur tegemoet.

IMG_6623Prachtige reizen heb ik gemaakt, mooie mensen ontmoet, mezelf beter leren kennen en sterker geworden. Wat een ervaringen, wat een ware rijkdom.

‘Slapen op je tenen’ bleef ondertussen door mijn hoofd spoken…………. In het voorwoord van het manuscript schreef Henk dat hij op de boekenplanken wilde staan…….  Desnoods alleen op die van hemzelf. Dat bracht een soort  ereschuld mee. Dus: uitgeven natuurlijk……….maar hoe dan? Eerst maar eens aan vrienden laten lezen. Mooi, maar lastig: te bevooroordeeld.

Bij de eerste ‘denktank-avond’ met deze vrienden besloot ik het boek toch ook maar eens naar een uitgever te sturen…… Hun reactie: mooi, mannenboek, er is een markt voor, volgens het voorwoord moet het uitgegeven worden, er is wel eindredactie nodig, past niet binnen onze formule. Pfffff…………. Dusss………..

Geen zin om verder te leuren met iets waar jezelf van overtuigd bent. En zeker geen zin in een redacteur die de schrijfstijl verandert, want dat is voor mij nou juist wat het boek bijzonder maakt.

Het besluit nam ik zoals ik nu leef: zomaar opeens (nou ja, een beetje onderzoek heb ik wel gedaan) dacht ik: ‘Ik geef het uit in eigen beheer’………… en niet zomaar….nee: ik besloot daartoe mijn eigen uitgeverij op te richten: het idee voor Uitgeverij Hulde was geboren……….

Het volgende blog zal dan ook echt gaan over de ‘Avonturen van een beginnend uitgever’

– Chris Godthelp-Kortink

Deel deze postShare on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedIn