logo-redIk heb het zo lang mogelijk uitgesteld. Het volgende spookt door mijn hoofd: wat moet ik schrijven, hoe kan ik dit verhaal het beste overbrengen, gaan mensen dit wel lezen, wat vinden mensen hier eigenlijk van, een blog; wat is dat eigenlijk? Ik ben helemaal geen schrijver, BEGINNEN CHRIS! Bij deze! Ik begin gewoon bij het begin…

 

Mijn man – Henk Godthelp – liet na zijn overlijden een mooi, deels op feiten gebaseerd manuscript voor een roman achter, waar echt wat mee moest gebeuren. In dit eerste blog laat ik jullie dan ook eerst kennismaken met Henk.
Vervolgens neem ik jullie mee op reis over de veranderingen in mijn leven, de gedachten over het boek, de beweegredenen om een eigen uitgeverij op te richten, de wondere wereld die uitgeven heet en uiteindelijk de boekpresentatie.

Mijn volwassen leven lang met Henk

Henk was een heel aanwezige man. Niet alleen door zijn lengte van 2 meter 5, maar ook door zijn uitgesproken mening die hij graag en met luide stem verkondigde. Een grote man dus, met een groot hart – warm, goedlachs en emotioneel: tranen bij muziek of een aangrijpende film. Omringd door een trouwe vriendengroep van boomlange mannen, met veelal kleine vriendinnen.

En toen overleed zomaar de vrouw van zijn beste vriend en stond Henk, misschien wel voor het eerst van zijn leven, machteloos en sprakeloos.
Wat doe je dan? Als man van het woord, gezegend met een vlotte pen, journalist in hart en nieren en met de wens om schrijver te worden, verwerkte Henk deze dramatische gebeurtenis in een roman die heel dichtbij komt.
Diepgaande vriendschap tussen 2 mannen met alle aspecten die een werkelijke vriendschap kenmerken: buikstompend, hilarisch, emotioneel.

33 jaar heb ik, met een korte onderbreking, lief en leed met deze grote, sterke man gedeeld.
En toen – op zomaar een dag – zat ik op de intensive care naast hem.
Hier mocht ik uiteindelijk zijn manuscript ‘Slapen op je tenen’ lezen. Veel herkenning, kippenvel, hardop lachen en huilen. Trots!

Henk had een enorme overlevingsdrang en bleef ondanks zijn slechte kansen tot het einde toe optimistisch. Hoe hij er ook aan toe was, hij vond het leven zo de moeite waard geleefd te worden. Toch kwam onvermijdelijk – na acht weken op de intensive care – de dag dat zijn lichaam het opgaf en ik zonder mijn grote man verder moest.

Met zijn kracht en levensenthousiasme in mijn hoofd en hart heb ik mij – samen met Roos – en gesteund door familie en trouwe vrienden – volop in een veranderend leven gestort.

Lees daarover in mijn volgende blog, die zal gaan over de ‘Avonturen van een uitgever’.

– Chris Godthelp-Kortink

 

Deel deze postShare on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedIn